Më 21 gusht 1911, tre punëtorë italianë dolën nga muzeu i Luvrit në Paris me një kanavacë të mbështjellë me batanije. Ajo që kishin marrë ishte pikërisht tabloja e Leonardo da Vinçit — Mona Liza. Në atë kohë, vepra nuk ishte shumë e njohur dhe nuk konsiderohej si më e famshmja në koleksionin e muzeut.
Por gjithçka ndryshoi sapo u zbulua vjedhja. Luvri u mbyll menjëherë, dhe lajmi bëri xhiron e botës. Titujt e gazetave shpërthyen, dhe njerëzit rrinin në radhë vetëm për të parë murin bosh ku dikur ishte varur piktura. Çuditërisht, ishte mungesa e saj që i dha famë të jashtëzakonshme Mona Lizës.
Autori i vjedhjes, Vincenzo Perugia, ishte një nga njerëzit që kishin punuar për të instaluar xhamat mbrojtës në Luvër. Ai e mbajti pikturën të fshehur në një valixhe me fund të dyfishtë në Paris për më shumë se dy vjet, përpara se të përpiqej ta shiste në Itali.
Kur u përball me policinë, Perugia tha se veprimi i tij kishte motive patriotike — ai besonte se vepra duhej të kthehej në vendlindjen e saj, Italinë. Megjithatë, u arrestua menjëherë dhe piktura u rikthye në Luvër, këtë herë me një status krejt tjetër.
Që nga ajo ditë, Mona Liza nuk është më thjesht një pikturë — është simboli i artit botëror. Ajo që dikur ishte një vepër mes të tjerave, u kthye falë një vjedhjeje në portretin më të famshëm në histori.
