Në “Podcast me Jonën”, Ylber Sefa rrëfen rrugëtimin e tij prej 19 vitesh në çiklizëm, sakrificat, largimin drejt Belgjikës, sukseset ndërkombëtare dhe dëshirën për t’u rikthyer një ditë për t’i dhënë brezit të ri eksperiencën e fituar jashtë vendit.

Nga ëndrra te kampionati

Për 19 vite, Ylber Sefa ka jetuar mes kilometrave, garave, stërvitjeve dhe një ëndrre që nisi në Shqipëri. Ai tregon se rrugëtimi i tij në sport nuk ka qenë i lehtë dhe se një pjesë e vështirësive më të mëdha kanë ardhur jo nga vetë gara, por nga pengesat që ka hasur gjatë rrugës.

Sipas rrëfimit të tij, një nga sfidat më të mëdha ka qenë ajo që ai e quan “moszgjedhja e drejtësisë në vendin tënd”. Ai flet për shpërblime që thotë se nuk i ka marrë, për përjashtimin nga garat në Shqipëri dhe për vendimin për të vazhduar karrierën në Belgjikë.

Si e gjeti çiklizmin

Para çiklizmit, Ylber Sefa ka provuar notin dhe futbollin. Por biçikleta ishte ajo që i tregoi se ku ndihej në elementin e tij. Ai kujton se pas dy orësh stërvitje futbolli ishte i lodhur, ndërsa pasi hipte në biçikletë për t’u kthyer në shtëpi, kishte ende energji të madhe. Ishte pikërisht kjo ndjesi që e bëri të kuptonte se çiklizmi mund të ishte sporti i tij.

Një vendim që ndryshoi gjithçka

Largimi drejt Belgjikës erdhi në një mënyrë të pazakontë. Një koleksionist belg e kontaktoi për t’i kërkuar uniformën e ekipit kombëtar shqiptar. Gjatë bisedës, pasi mësoi për problemet që Ylberi po përjetonte në Shqipëri, ai i sugjeroi të shkonte në Belgjikë dhe i premtoi se do t’i gjente një ekip.

Pak ditë më vonë, oferta ishte gati. Ylberi u nis drejt Belgjikës pasi kishte përfunduar provimin e maturës. Për gjashtë muaj, sipas rrëfimit të tij, familja nuk e dinte se ai ndodhej atje. Në Belgjikë u prit nga ekipi dhe u akomodua në shtëpinë e sportistëve.

Suksesi jashtë Shqipërisë

Në Belgjikë, Ylber Sefa vazhdoi karrierën sportive në një nivel tjetër. Ai tregon se ka garuar në Belgjikë, Spanjë, Norvegji, Francë, Gjermani, Iran dhe vende të tjera. Ka fituar Turin e Shqipërisë me fanellën e verdhë, fanellën e malit në Turin e Iranit dhe Turin e Kosovës, ndërsa ka marrë pjesë edhe në gara të rëndësishme ndërkombëtare.

Një prej kujtimeve që ai e përmend me krenari është fakti se ka garuar me kampionë të mëdhenj të çiklizmit. Ëndrra që dikur shihte në televizor, duke ndjekur garat më të mëdha të botës, u bë realitet.

Çfarë fshihet pas një medaljeje?

Për Ylberin, publiku sheh medaljen, por jo gjithmonë orët që fshihen pas saj. Ai tregon për stërvitje që kanë zgjatur pesë, madje edhe tetë orë dhe për ditë me qindra kilometra në biçikletë. Për të, gara është ajo që e çon sportistin në limitet e tij dhe i jep eksperiencën që nuk mund të merret vetëm nga stërvitja.

Ai argumenton gjithashtu se sporti kërkon kulturë, organizim dhe investim. Në podcast, ai thekson nevojën për më shumë gara dhe për një strukturë që t’u japë sportistëve mundësi reale për t’u zhvilluar.

Flamuri shqiptar i mungon

Edhe pse karriera e tij vazhdon në Belgjikë, Ylberi thotë se flamuri shqiptar i mungon shumë. Ai shprehet se do të dëshironte të garonte për Shqipërinë dhe jo vetëm për të dhënë rezultate, por edhe për t’u përcjellë të rinjve eksperiencën që ka fituar gjatë viteve jashtë.

Përtej kampionit

Ylber Sefa nuk është vetëm sportist. Ai tregon se ka dy diploma në fushën e çiklizmit, një nga Federata Botërore e Çiklizmit dhe një nga Federata Belge si trajner çiklizmi. Ai ka gjithashtu një diplomë si mekanik ose teknik i çiklizmit.

Kur pyetet nëse do të kthehej në Shqipëri për të ndihmuar në zhvillimin e sportit, përgjigjja e tij është e qartë: do ta bënte, nëse do të ndryshonte sistemi. Dëshira për t’u kthyer dhe për të dhënë atë që ka mësuar në Belgjikë mbetet një pjesë e rëndësishme e rrëfimit të tij.

PYETJE & PËRGJIGJE

Nëse jeta do të ishte një garë çiklizmi, cilat do të ishin rrugët më të vështira?

“Jeta ka shumë rrugë të vështira, por në realitet jeta është shumë e bukur. Janë njerëzit që ta vështirësojnë jetën.”

Cila ka qenë sfida më e madhe për ty?

“Moszgjedhja e drejtësisë në vendin tënd.”

Çfarë nuk shohim ne si publik pas një medaljeje ari?

“Ne nuk kemi kulturë sporti si popull.” Ai shpjegon se pas rezultateve qëndrojnë orë të gjata stërvitjeje, sakrifica dhe përkushtim.

Çfarë të ka mësuar Belgjika që nuk ta mësoi Shqipëria?

“Kulturën e sportit, pastërtinë, sinqeritetin dhe të vërtetën.”

A të mungon flamuri shqiptar?

“Shumë.”

A do të ktheheshe në Shqipëri nëse do të të jepej mundësia të ndihmoje në zhvillimin e sportit?

“Çdo gjë do ta bëja në Shqipëri, por jo me këtë sistem.”

Nëse do të kishe përballë Ylberin 15-vjeçar, çfarë do t’i thoje?

“Nuk do t’ia sugjeroja këtë rrugë që kam bërë unë”, duke iu referuar eksperiencës së tij në çiklizmin shqiptar.

Çfarë këshille do t’i jepje një të riu që ëndërron të merret me çiklizëm?

Përkushtim maksimal ndaj shkollës, stërvitjes dhe regjimit. Sipas tij, jeta nuk është gjithmonë vetëm sport.

Për çfarë ia vlejti gjithë kjo sakrificë?

“E gjithë kjo sakrificë që unë kam kaluar ia vlejti se ngrita emrin tim dhe sot kam hyrë në historinë e çiklizmit. Sot unë jam rekordmen.”

Një histori që vazhdon

Rrëfimi i Ylber Sefës është historia e një sportisti që ndoqi një ëndërr, u përball me pengesa, u largua për të gjetur mundësinë që kërkonte dhe ndërtoi një karrierë jashtë vendit. Por pavarësisht kilometrave të përshkuara dhe viteve larg, lidhja me Shqipërinë mbetet e fortë. Sot, përveç garave dhe rekordeve, ai flet edhe për një tjetër dëshirë: t’u japë të rinjve atë eksperiencë që ai vetë e fitoi në rrugën e gjatë të çiklizmit.