Më 26 gusht 1910 lindi në Shkup Anjezë Gonxhe Bojaxhiu, gruaja që bota do ta njihte si Nënë Tereza. Me origjinë shqiptare, ajo u bë një nga figurat më të njohura të shekullit XX për përkushtimin e saj ndaj njerëzve të varfër, të sëmurë dhe të braktisur.

Që në moshë të re, Anjezë Gonxhe Bojaxhiu ndjeu thirrjen për t’iu përkushtuar jetës fetare dhe misionit humanitar. Ajo u largua nga familja për t’iu bashkuar jetës misionare dhe më vonë u vendos në Indi, ku do të ndërtonte pjesën më të rëndësishme të veprës së saj.

Në Kalkutë, ajo u përball nga afër me varfërinë dhe kushtet e vështira në të cilat jetonin mijëra njerëz. Në vitin 1950 themeloi Misionaret e Bamirësisë, një organizatë që u përkushtua ndaj kujdesit për njerëzit më të pambrojtur.

Për dekada me radhë, Nënë Tereza punoi mes të varfërve dhe të sëmurëve, duke e shtrirë misionin e saj në shumë vende të botës. Vepra e saj humanitare mori përmasa ndërkombëtare dhe e ktheu në një simbol të bamirësisë dhe shërbimit ndaj tjetrit.

Në vitin 1979, Nënë Tereza u nderua me Çmimin Nobel për Paqen për punën e saj humanitare. Ajo vazhdoi aktivitetin deri në fund të jetës, duke mbetur një figurë me ndikim të jashtëzakonshëm në mbarë botën.

Nënë Tereza u nda nga jeta më 5 shtator 1997. Më 4 shtator 2016, Papa Françesku e shpalli shenjtore në një ceremoni në Vatikan.

Jeta e saj mbetet një histori përkushtimi, sakrifice dhe shërbimi. Nga Shkupi në Kalkutë dhe prej andej në mbarë botën, emri i Nënë Terezës u bë i lidhur me një mesazh të thjeshtë: të mos harrohen ata që kanë më shumë nevojë për ndihmë.