Familja ka qenë gjithmonë themeli i shoqërisë. Ajo ka ndryshuar me kohën, por mbetet vendi ku njeriu mëson për herë të parë çfarë është dashuria, respekti, përgjegjësia dhe përkatësia. Megjithatë, mënyra se si jetojnë familjet sot është shumë ndryshe nga ajo e disa dekadave më parë.

Dikur, familjet kalonin më shumë kohë së bashku. Vaktet haheshin në një tryezë të përbashkët, mbrëmjet shoqëroheshin me biseda dhe fëmijët rriteshin mes gjyshërve, prindërve dhe të afërmve. Kishte më pak teknologji, por më shumë prani njerëzore. Lidhjet ndërtoheshin përmes kohës së kaluar bashkë dhe përgjegjësitë ndaheshin mes të gjithë anëtarëve.

Sot, ritmi i jetës është shumë më i shpejtë. Prindërit punojnë më shumë, fëmijët kalojnë një pjesë të madhe të kohës në shkollë ose përpara ekraneve, ndërsa telefonat dhe rrjetet sociale shpesh zënë vendin e bisedave. Jetojmë më të lidhur me botën, por ndonjëherë më të shkëputur nga njerëzit që kemi pranë.

Megjithatë, nuk mund të thuhet se familja e dikurshme ishte e përkryer apo se familja e sotme është më e dobët. Dikur kishte më shumë afërsi, por shpesh mungonte komunikimi i hapur për emocionet. Sot flasim më lirshëm për ndjenjat, për shëndetin mendor dhe për nevojat e secilit, por rrezikojmë të humbasim kohën cilësore me njëri-tjetrin.

Ajo që i bashkon familjet e çdo kohe është dashuria, kujdesi, mbështetja dhe dëshira për të qenë pranë njëri-tjetrit. Këto vlera nuk varen nga epoka, por nga zgjedhjet që bëjmë çdo ditë.

Ajo që i largon është mungesa e komunikimit, mungesa e kohës së përbashkët, egoizmi, stresi, varësia nga teknologjia dhe pamundësia për të dëgjuar njëri-tjetrin. Nuk janë vetëm muret e një shtëpie që krijojnë familjen, por marrëdhëniet që ndërtohen brenda saj.

Në fund të fundit, familja nuk ka nevojë për përsosmëri. Ka nevojë për njerëz që gjejnë kohë të ulen bashkë, të dëgjojnë pa gjykuar, të falin, të kërkojnë falje dhe të kujtojnë se lidhjet më të forta nuk ndërtohen me dhurata apo teknologji, por me praninë, respektin dhe dashurinë e përditshme.