Çdo prind dëshiron t’i japë fëmijës së tij një jetë më të mirë, me më pak vështirësi dhe më shumë mundësi. Është një dëshirë e natyrshme. Por lind një pyetje e rëndësishme: a mund të bëhet rehatia e tepërt pengesë për zhvillimin e tyre?
Kur një fëmijë rritet pa pasur përgjegjësi, pa u përballur me sfida dhe pa mësuar të fitojë gjërat me përpjekje, ai rrezikon të mos zhvillojë aftësitë që i nevojiten për jetën. Mund ta ketë më të vështirë të përballojë zhgënjimet, të marrë vendime, të zgjidhë probleme apo të jetë i pavarur.
Vështirësitë e vogla, të përshtatshme për moshën, nuk janë armike të fëmijërisë. Përkundrazi, ato ndërtojnë karakterin. Kur një fëmijë mëson të presë, të përpiqet, të gabojë dhe të ngrihet përsëri, ai fiton besim tek vetja dhe bëhet më i fortë emocionalisht.
Dashuria nuk do të thotë t’ua heqim çdo pengesë nga rruga. Dashuria do të thotë të jemi pranë tyre, t’i udhëheqim, t’i mbështesim dhe t’u japim mundësinë të mësojnë nga përvojat e tyre.
Fëmijët nuk kanë nevojë për një jetë pa sfida. Ata kanë nevojë për prindër që i duan, u vendosin kufij, u mësojnë përgjegjësi dhe u japin besimin se janë të aftë t’i përballojnë vështirësitë.
Në fund të fundit, qëllimi ynë nuk është të rrisim fëmijë që kanë nevojë gjithmonë për dikë, por të rrisim njerëz të aftë, të përgjegjshëm dhe të fortë, që dinë të ecin me këmbët e tyre.
